Ganje Hozour TV تلویزیون گنج حضور

تلویزیون گنج حضور

* نعره زد عشق که خونین جگری پیدا شد
  حسن لرزید که صاحب نظری پیدا شـد

* فطرت آشفـت کـه از خاک جهـان مجبور
  خود گری, خود شکنی, خود نگری پیدا شـد

* خبری رفـت ز گـردون بـه شـبسـتان ازل
  حـذر ای پـرده گـیـان پـرده دری پـیـدا شـد

* آرزو بی خبر از خویش به آغوش حیاط
  چشم وا کـرد و جـهـان دگـری پـیـدا شـد

* زندگی گفـت کـه در خـاک تـپـیـدم همه عمر
  تا از این گنبد دیرینه دری (آدم) پیدا شـد

* چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما
  ای جوانان عجم جان من و جان شما

* غوطه‌ها زد در ضمیر زندگی اندیشه‌ام
  تا به دست آورده‌ام افکار پنهان شما

* مهر و مه دیدم نگاهم برتر از پروین گذشت
  ریختم طرح حرم در کافرستان شما

* تا سنانش تیز تر گردد فرو پیچیدمش
  شعله‌ای آشفته بود اندر بیابان شما

* فکر رنگینم کند نذر تهیدستان شرق
  پارهٔ لعلی که دارم از بدخشان شما

* می‌رسد مردی که زنجیر غلامان بشکند
  دیده‌ام از روزن دیوار زندان شما

* حلقه گرد من زنید ای پیکران آب و گل
  آتشی در سینه دارم از نیاکان شما

* نوروز بمانید که ایام شمایید
  آغاز شمایید و سرانجام شمایید

* آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
  می آورد از چلچله پیغام، شمایید

* آن دشت طراوت زده آن جنگل هشیار
  آن گنبد گردنده آرام شمایید

* خورشید گر از بام فلک عشق فشاند
  خورشید شما، عشق شما، بام شمایید

* نوروز کهنسال کجا غیر شما بود؟
  اسطوره جمشید و جم و جام شمایید

* عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
  افسانه بهرام و گل اندام شمایید

* هم آیینه مهر و هم آتشکده ی عشق
  هم صاعقه خشم به هنگام شمایید

* امروز اگر می چمد ابلیس، غمی نیست
  در فن کمین حوصله دام شمایید

* گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است
  در کوچه خاموش زمان، گام شمایید

* ایام ز دیدار شمایند مبارک
  نوروز بمانید که ایام شمایید

* سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد
  وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد

* گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است
  طلب از گمشدگانِ لبِ دریا می‌کرد

* مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش
  کاو به تأییدِ نظر حلّ‌ِ معمّا می‌کرد

* دیدمش خُرَّم و خندان قدحِ باده به دست
  واندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

* گفتم این جامِ جهان‌بین به تو کِی داد حکیم؟
  گفت آن روز که این گنبدِ مینا می‌کرد

* بی‌دلی در همه‌احوال خدا با او بود
  او نمی‌دیدش و از دور خدارا می‌کرد

* این‌همه شعبدهٔ خویش که می‌کرد اینجا
   سامری پیشِ عصا و یدِ بیضا می‌کرد

* گفت آن یار کز او گشت سرِ دار بلند
  جُرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

* فیضِ روحُ‌القُدُس ار باز مدد فرماید
  دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می‌کرد

* گفتمش سلسلهٔ زلفِ بُتان از پیِ چیست
  گفت حافظ گله‌ای از دلِ شیدا می‌کرد

* کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کو
  گر دو جهان بتکده شد آن بت عیار تو کو

* گیر که قحط است جهان نیست دگر کاسه و نان
  ای شه پیدا و نهان کیله و انبار تو کو

* گیر که خار است جهان کژ دم و مار است جهان
  ای طرب و شادی جان گلشن و گلزار تو کو

* گیر که خود مرد سخا کشت بخیلی همه را
  ای دل و ای دیده ما خلعت و ادرار تو کو

* گیر که خورشید و قمر هر دو فروشد به سقر
  ای مدد سمع و بصر شعله و انوار تو کو

* گیر که خود جوهریی نیست پی مشتریی
  چون نکنی سروریی ابر گهر بار تو کو

* گیر دهانی نبود گفت زبانی نبود
  تا دم اسرار زند جوشش اسرار تو کو

* هین همه بگذار که ما مست وصالیم و لقا
  بی گه شد زود بیا خانه خمار تو کو

* تیز نگر مست مرا همدل و هم دست مرا
  گر نه خرابی و خرف جبه و دستار تو کو

* برد کلاه تو غری برد قبایت دگری
  روی تو زرد از قمری پشت و نگهدار تو

* بر سر مستان ابد خارجیی راه زند
  شحنگیی چون نکنی زخم تو کو دار تو کو

* خامش ای حرف فشان در خور گوش خمشان
  ترجمه خلق مکن حالت و گفتار تو کو